Dit is het dagboek van Charlie van de Langerak, geboren 4 juni 2010, thans kostganger bij Theo en Loes Vos en Noa, de andere Brits Korthaar uit Tilburg.
Charlie is dus een heuse kruikenzeiker. Zo noemt men de inwoners van Tilburg dus Charlie ook.

Loes Vos beschrijft wekelijks de avonturen van Charlie

21 januari 2011.
Ik Charlie van de Langerak wil al mijn trouwe lezers een gezond en
poezengezellig 2011 jaar wensen.
Nadat de eerste sneeuwvlokken gevallen waren en ik voor mij dat vreemde
koude spul voorzichtig gekeurd had,want laten we eerlijk wezen ik mag dan
wel veel praatjes hebben maar dit had ik nog nooit eerder gezien en
gevoeld,vonden mijn zus en ik dat we saampjes bij ondergaande zon onze
strategie voor het komende jaar maar eens door moesten nemen,wat we allemaal
besproken hebben dat houden we wijselijk nog even voor onszelf, want als we
nu al onze ideeën ineens op tafel zouden gooien dan zou het weleens kunnen
zijn dat we een nieuw kosthuis moeten gaan zoeken,nee we doen alles
gedoseerd.

Er stond al een paar dagen een grote witte doos bij ons in de gang,zoals
jullie weten ik ben gek op dozen en tassen,ik had mezelf al afgevraagd wat
hier de bedoeling van was,en ja hoor na een paar dagen kwamen er nog meer
dozen en tassen tevoorschijn, het feest kon beginnen,man man ik heb mijn
ogen uit gekeken zoveel lichtjes en glitters,de ene nog mooier dan de andere.
Ik behulpzaam als altijd dacht dat ik wel eens even mee kon helpen,nou niet
dus, het werd niet echt gewaardeerd,mij werd vriendelijk maar kordaat
verteld dat ik overal af moest blijven,en na nog een paar pogingen van mijn
kant kreeg ik toch wel in de gaten dat ik hier maar niet mee door moest
gaan,want hoe lief dat het vrouwtje ook is,als ze echt boos wordt op me dan
weet ik ook wel weer dat het tijd wordt om toch maar mijn snorharen te
drukken.

Nee dan de laatste doos,daar kwam wat uit, dat wil je niet geloven een groot
wit ding, vol met lampjes in zijn buik,eerst dacht ik nog wat moeten we daar
nou toch mee,nou ook daar hadden ze een oplossing voor,de balkondeur ging
open en het gevaarte werd zonder pardon zomaar op mijn uitkijkpost gezet.
Ja jullie lezen het goed MIJN uitkijkpost want daar zit ik altijd op,ik kan
dan namelijk alles goed in de gaten houden wat er beneden allemaal zoal
voorbij komt rijden,lopen,en vliegen.
Ik dacht nog zijn ze nou helemaal gek geworden mijn vaste plekje,maar hij
stond en hij bleef staan, ik had het niet meer ik werd er helemaal nerveus
van.
Nadat de baas klaar was buiten werd het kattenluik weer van het slot gehaald
en was voor ons de weg naar buiten weer vrij gemaakt,de inspectie kon
beginnen,ik heb eerst gesnuffeld en er toen met mijn pootjes tegenaan
getikt,en al snel zag ik er de voordelen van in,als ik nou eens op zijn rug
klim dan kan ik alles nog beter bekijken,zo gezegd zo gedaan,en ik moet
zeggen we zijn drie weken lang de beste vrienden geweest.
En ik had het alleenrecht, want Noa durfde er niet op te klimmen,nee hoor
over elf maanden is hij weer van harte welkom mijn vriend de ijsbeer.

En zo terug kijkend mag ik wel zeggen, we hebben een gezellige kersttijd
achter de rug,en nee ze hebben niet echt meer hoeven te grommen op me,ik heb
me wat betreft de kerstversierselen verder keurig netjes gedragen,dat hadden
ze niet verwacht!!!!!!!!
Dus kan ik de rest van het jaar toch wel een potje breken,niet dan.

Was getekend Charlie van de Langerak

1 december 2010
Hier weer even een korte update vanuit Tilburg,jullie zullen wel gedacht
hebben we horen niets meer. Maar we hebben hier een drukke tijd achter de rug.
Twee weken geleden is mijn (onze zoon ) getrouwd, hebben achter de schermen
het daar toch druk mee gehad,maar dat weekend is fantastisch verlopen,
Vier dagen later hadden we echter een verdrietig moment,we hebben een zeer
goede vriend van ons moeten gaan begraven,en wel namelijk de kastelein van
ons stamcafeetje,hij is maar achtenvijftig jaar geworden.
De gehele vaste groep was er helemaal stuk van,zeer verdrietige dagen
meegemaakt. Verder hebben we tussendoor nog een verhuizing van vrienden gehad,ook daar een aantal dagen mee zoet geweest,maar nu is de rust weer teruggekeerd.

Met onze schatten gaat het heel goed,op dit moment zitten ze op het balkon
vol bewondering naar de sneeuw te kijken,af en toe gaat er een met zijn
pootjes in staan,om daarna weer snel naar binnen te rennen.
Noa is vorige week haar jaarlijkse inenting gaan halen,en we hebben Charlie
meegenomen om kennis te laten maken met Ruud,onze dierenarts.
Normaal sta je binnen vijf minuten weer buiten,nou ons bezoekje heeft een
half uur geduurd,hij was helemaal weg van mister Charlie,uitgebreid bekeken
en geknuffeld.hij vond hem schitterend kon er geen genoeg van krijgen,ik
moet wel zeggen hij gedroeg zich voorbeeldig, liet zich alles welgevallen.
Zijn gewicht is op dit moment drie kilo en twee ons,heerlijke stevige
pootjes en een mooi rond bolleke met al echte wangen.

Het gaat echt heel goed tussen broer en zus,ze slapen samen in de mand,eten
uit een bakje,en als ergens in het huis er een miauwd weet de ander niet hoe
snel hij of zij er naar toe moet hollen,zo van hou vol ik kom je redden.

Charlie heeft een voor mij minder leuke gewoonte,iedere morgen wordt ik rond
de klok van zes wakker gemaakt,je kunt de klok er bijna op gelijk zetten.
Ik kan dan grommen wat ik wil van laat me nog even slapen,nee hij blijft net
zo lang vervelen tot hij mijn aandacht heeft,kopjes geven,met zijn dikke gat
op mijn hoofd gaan zitten hij haalt alles uit de kast,dus ga ik er maar uit
om hem wat brokjes te geven en als het dan nog lukt, kan ik nog een uurtje
terug,nu zul je misschien denken laat Theo er dan maar een keer uitgaan,nou
nee dus we hebben ook dat geprobeerd,maar dan kijkt hij hem aan van ja maar
van jou moet ik niets hebben,draait zich hautain om en spurt terug naar de
slaapkamer.
Oké we kunnen de slaapkamer dicht doen,maar nee ook dat werkt niet, meneer
zeurt dan net zo lang tot de deur weer open is,hij heeft zich een uur lang
bewezen,en het geluid wat hij dan produceert,nou respect hoor.
Verwend,wel nee hoe kom je erbij,zelf gedaan dus achteraf niet zeuren toch?
Hij reageert goed op zijn naam,maar wil ik hem heel snel bij me hebben dan
roep ik LEKKER,nou dan moet je hem zien spurten hij loopt dan niet
meer,nee hij vliegt,we liggen dan krom van het lachen,al krijgt hij dan maar
één brokje dan is het al goed,ja eten is zijn favoriete hobby.

Volgende week gaan we het huis kerst klaar maken,ben benieuwd hoe hij hier
op zal reageren,Noa heeft dit natuurlijk al twee keer eerder meegemaakt en
met haar hebben we geluk gehad vol bewondering zat ze naar al dat moois te
kijken zonder noemenswaardige incidenten.
Bij onze Charlie ben ik daar nog niet zo zeker van,we hebben al een spray
gekocht om de boom in te spuiten ( stay away )
Natuurlijk ga ik proberen om wat mooie foto´s te maken,die ik natuurlijk met
jullie zal gaan delen

week 4 - 19-09-2010 Hallo allemaal daar ben ik dan weer,het is al weer drie weken geleden dat ik
verhuisd ben,en ik ben echt al helemaal ingeburgerd, ik miauw al zelfs op
zijn Brabants,zeker als mijn buikje knort dan laat ik me flink horen en
volgens de baas is dat de hele dag door.
Aan het begin van de week ging de deurbel en kwamen ze een grote enveloppe
afgeven,spannend, wat zou erin zitten,nou daar kwamen mijn zus en ik snel
achte, het scheen een cadeau te zijn voor ons tweetje´s.
Onze baas had twee placemats met onze naam erop laten maken er werd gelijk
bij gezegd, zo Charlie dan weet je gelijk aan welke kant jou etensbakje
staat en dan hoef je Noa haar bakje niet meer leeg te eten.

Ha, ik luister nog niet eens naar mijn naam, laat staan dat ik dan wel zou
kunnen lezen, hoe dom kun je zijn.
Nee hoor zoals jullie kunnen zien het helpt voor geen meter, ik ben nou eenmaal
sneller met eten,dus als ik klaar ben dan ga ik snel bij de grote zus op
visite, daar valt altijd nog iets te pikken.
En als ik dan mijn buikje rond gegeten heb,kuier ik op mijn gemak naar het
grote bed waar ik me als een tevreden belhamel neer vlij, en denk maar niet
dat ik Noa toestemming geef om erbij te komen liggen, nee sinds de eerste dag
is zij verplaatst naar het dressoir, de baas heeft alle mogelijke moeite
gedaan om dit te veranderen maar ik klier net zo lang tot ze uit zich zelf
op stapt.
Alleen er is een ding waar mijn zus nog de baas in is,en dat is het
kattenluikje,daar kom ik dus met geen mogelijkheid  doorheen,want ze gaat er met
haar vijf kilo schoon aan de haak gewoon voor zitten  en aangezien ik wel
snel ben maar nog niet zo sterk lukt het me nog niet om luikje en poes weg
te duwen, dus voor nu laat ik dat nog maar even zo,ik weet wanneer ik
verloren heb.

Ook heb ik me al dikwijls afgevraagd waarom de baas een paar keer in de week
zomaar voor een paar uur verdwijnt,nou daar ben ik nu ook achter,ze gaat dan
namelijk allemaal lekkere dingen halen, er wordt dan een grote tas klaar
gezet, er worden jassen aangedaan en de deur wordt zonder pardon voor mijn
neus dicht gedaan.
Dus nou had ik zo gedacht van als ik nou eens in die tas zou kunnen kruipen
en me heel stil houd dan kan ik misschien ook wel eens mee, want zo
nieuwsgierig als ik ben ik wil overal bij zijn en daar hoort ook
boodschappen doen bij.

Maar nee hoor de verraadster zat al op de loer en ging er demonstratief
naast zitten, en maar kijken naar de tas nou dat feestje ging dus ook weer
niet door, ik werd eruit geschud en ze gingen zonder mij op pad.
Nou het wordt weer tijd voor mijn middagdutje dus ik kuier weer eens op mijn
gemak naar de slaapkamer, ik zeg welterusten en tot de volgende avonturen.
Houdoe.

 

Was getekend,  Charlie van de Langerak.
Noa.

week 2 06-09-2010
Mijn tweede week bij mijn nieuwe blikopeners is begonnen,en wat heb ik een
hoop beleefd en geleerd,er zijn een heleboel dingen die ik wel mag, maar ook
zijn er dingetjes die absoluut verboden zijn voor mij,vraag me niet waarom
maar daar kom ik nog wel achter.
Bijvoorbeeld ik mag dus niet met mijn lieve kleine scherpe nageltjes over
het televisiebeeld aaien,en ook als de koelkastdeur open gaat dan ben ik er
als de kippen bij maar ook dan wordt ik zonder pardon opgepakt en

weggezet, volgens mijn grote zus moet ik daar ook maar bij uit de buurt
blijven want die heeft al eens tussen de deur gezeten en aangezien het nog
al een flinke deur is was dat schijnbaar geen prettige ervaring, dus oké
daar zal ik dan maar naar luisteren.
Tussen mijn zus en mij gaat het redelijk tot goed,we slapen nog niet samen
maar spelen doe we soms al wel,en brokjes uitwisselen, dat vind het vrouwtje
dan weer wat minder spannend,aangezien ik de eiwitten die in mijn

kittenbrokjes zitten nog heel hard nodig heb moet ik eerst mijn eigen bakje
leeg eten en dan mag ik er een paar brokken van Noa bij hebben,maar Noa mag
weer niet mijn kittenbrokjes eten want zij is, en nu komt er een moeilijk
woord gesteriliseerd,dus heeft ze aangepast voer maar als ze de keuken uit
is doen we het stiekem toch.
Gisterochtend ben ik voor de tweede keer gewogen en het resultaat was van
1.620 vorige week naar 1.800 gram deze week, ja ik mag wel zeggen het is goed
toeven in het Brabantse land.
Donderdagmiddag was er even wat paniek in de tent want ze konden me niet
vinden alle deuren en kastjes werden open getrokken en maar roepen,ze
snappen natuurlijk nog niet dat ik nog helemaal niet weet wie die Charlie
dan wel niet is,tot dat de baas mij ineens ontdekte in de huisbar,weg
schuilplaats, nou daar is de lol ook weer vanaf.

Afgelopen Zaterdagavond heb ik mijn eerste visite ontvangen,en wat heb ik
genoten zeg,ze hebben me geknuffeld en bewonderd, en ik heb me natuurlijk
van mijn beste kant laten zien, ik heb gespind dat het een lieve lust was,ik
heb nu al weer zin in de volgende Zaterdagavond, laat maar komen.
Vanmiddag hebben Noa en ik de boel flink op stelten gezet,we hebben
wedstrijdje gehouden in onze lange gang, op en onder alle stoelen
gesprongen ,ik heb mijn uiterste best gedaan om te winnen maar heb het toen
toch maar op gegeven want ik was helemaal buiten adem, jonge jonge wat kan
zij rennen zeg, maar wacht maar als mijn kleine pootjes wat groter groeien
dan wil ik nog wel eens zien wie er dan zal winnen,ik ben per slot van
rekening een stoere kater en die geven zich niet snel gewonnen.
Maar nu had ik er even genoeg aan en ben lekker op mijn plankje voor het
raam in slaap gevallen.
Zo, jullie zijn weer een klein beetje op de hoogte van mijn avonturen die ik
samen met mijn zus beleef,als ik weer nieuws heb meld ik me zeker weer,dus
houd mijn dagboekje in de gaten want ik ga zeker nog spannende dingen mee
maken.

groetjes Charlie en ook van Noa

week 1 28-08-2010
Heb eindelijk even tijd om rustig te gaan zitten, de kinders zijn in diepe rust, het mannetje naar de vergadering dus er heerst stilte.
Laat ik beginnen met onze kleine (grote vent )het gaat fantastisch, hij heeft zijn plekje op alle fronten al veroverd. De eerste avond na dat jullie vertrokken waren hebben we in alle rust kennis gemaakt met elkaar, Noa op gepaste afstand natuurlijk, na een half uurtje hebben we hem zijn etenshoekje gewezen waar hij gelijk gebruik van maakte.

Tegen twaalf uur gingen we richting slaapkamer en wat er toen gebeurde ik kon mijn ogen niet geloven, hij maakte een reuze sprong en belande midden op het bed, draaide zijn kontje erin en keek ons aan met een blik van een flinke vent die mij hier nog weg krijgt en ja wat doe je dan......,juist dat hebben we gedaan erbij gekropen en elkaar glimlachend aangekeken en gezegd het is goed zo.
Noa lag als een cipier de hele nacht bij de slaapkamer deur te waken en in een mum van tijd sliepen we alle vier.

De volgende dag al vroeg wakker natuurlijk,want meneertje streek met zijn staartje langs Theo zijn gezicht,dus wij eruit en het spul eten gegeven wat kan dat heerschap eten zeg,als hij zijn bakje leeg heeft moet het bakje van Noa eraan geloven hij is niet te vullen. We gooien er echt op tijd de rem op,want het is natuurlijk niet de bedoeling dat hij zich ziek eet, maar het is net een bouwvakker vooral de verse tonijn daar is hij dol op, maar dit beperken we maar tot een keer per twee weken.

Tussen broer en zus gaat het met kleine stapjes steeds beter. Hij laat de kaas niet van zijn brood eten,als Noa blaast kijk hij haar aan en blaast net zo hard terug waarna ons Noa mij weer aankijkt van vind je dit nou normaal. Ik laat ze maar doen en houd op de achtergrond een oogje in het zeil, zoals je op de foto´s kunt zien de afstand tussen de twee wordt steeds kleiner.

Vandaag heeft hij het bovenste mandje van de krabpaal bereikt,nou dat was wel even slikken voor Noa want dat is haar heiligdom ze keek van ja maar dat flik je me toch niet hé nou dus wel, op allerlei manieren heeft ze geprobeerd om hem eruit te krijgen maar mister Charlie liet zich niet weg jagen. Hij had zoiets van dan kom je er maar bij liggen maar ik blijf liggen waar ik lig.

We staan er wel van te kijken dat Charlie al zo ver is in ondernemen, toen Noa bij ons kwam op die leeftijd was ze absoluut nog niet zo ver in haar ontwikkeling. Ze was echt nog een kitten, qua springen en ondernemen ligt Charlie ver op haar voor. Hij is echt voor geen hel of duvel bang. Theo gloeit van trots, een echte vent volgens hem.

Blote voeten vind hij ook echt het einde. Sta ik aan de aanrecht dan ligt hij met mijn tenen te spelen en ga ik dan lopen dan blijft hij op mijn voet liggen en klemt zich vast met vier pootjes, een komisch schouwspel.

De kattenbak weet hij prima te vinden. Hij heeft nog helemaal niks binnen gedaan.

Ik heb hem gisterochtend voor het eten gewogen, Hij weegt 1620 gram netjes dus, blijft hij eten zoals hij nu doet dan weeg ik hem. Zondagochtend nog een keer en dan geloof ik het wel hoor, geen gestres van hoeveel is zijn gewicht nu.

Ik hoop dat jullie nu een klein beetje op de hoogte zijn van de eerste dagen bij ons, en ook nog een klein beetje jullie ventje, Wij van onze kant genieten van iedere minuut met hem.